غرش

در اولین ساعات سال جدید و نوروز و بنا بر سنت همه ساله سید علی خامنه ای دستوراتی را در قالب سخنانی خطاب به مردم و مسئولان حکومتی ایران ابلاغ کردند. جان کلام و پیام این سخنان نامگذاری سال جدید به نام سال اصلاح الگوی مصرف بود و ایشان مردم و مسئولان کشوری و لشگری را دعوت به دقت در صرف هزینه ها، ایجاد هدفمندی درست در برنامه ها و صرفه جویی در شیوه های مصرفی خرد و کلان کردند.

با توجه به اینکه مسلمانان بنا بر پیشینه تاریخی روایتی از پیامبرشان که پیش از منع کودکی از خوردن خرما خودشان پیشگام شده و از صرف خرما امتناع کردند. اکنون نیز ما می توانیم از زمامدار کشور خود نیز درخواست کنیم که پیش از منع دیگران، خود نیز در راستای عدم اسراف و ایجاد الگوی صحیح مصرف بودجه کشور به تمامیت کوشا باشند و راهی را بگزینند که خیر کشور و آحاد مردم در آن مستتر باشد.

شیوه حکومت در کشور ما بر مبنای قانون اساسی، جمهوری اسلامی است. فارغ از بحث های بسیاری که از ابتدای انقلاب در ایران تا کنون جریان داشته است و در خلال این مباحث دین و سیاست را از یکدیگر جدا و با هم می دانند. باید قبول کرد، با توجه به اکثریت جمعیت مسلمان در کشور ایران حکومت نیز باید در چارچوب نظامی مبتنی بر موازین اسلامی باشد و اگر این موضوع هم اکنون نیز به آرای عمومی گذاشته شود با توجه به بافت جامعه و کثرت مسلمانان در بین آحاد مردم ایران زمین این امر مجددن محقق خواهد شد که شیوه حکومت باید مبتنی بر موازین احکام و حدود اسلامی باشد.

اما بحث از بعد حکومت اسلامی آغاز می شود، واژه ایی که پیش از حکومت اسلامی می آید و دقیقن پیش از واژه اسلامیت قرار می گیرد تا وجهه ایی امروزی تر به شیوه حکومت اسلامی ببخشد. این واژه پر طمطراق  جمهوری. و بحث بر سر جمع بین اسلام و دموکراسی است که در قالب شیوه ایی به نام جمهوری اسلامی  تبیین می شود.

مبنا و روح جمهوری با اساس حکومت اسلامی که مبتنی بر وجود یک زمامدار در راس حکومت و کلام غالب وی در برابر سایر کلام ها می باشد، در تضاد است. نمی توان حکومت اسلامی خاصی را تعریف کرد که در راس آن فردی به عنوان حاکم، خلیفه و یا رهبر وجود نداشته باشد.

در دیگر سوی این جمع اضداد جمهوری وجود دارد و سعی شده که این جمهوری با لطایف الحیل به سیستم حکومت اسلامی چسبانده شود. این چسباندن جمهوری به اسلامیت که هدفش ترمیم صورت ظاهری حکومت در برابر منتقدین داخلی و خارجی آن است. سیمای مترقی تر، وجهه مندتر و قابل دفاع تری نیز به سیستم حکومتی فعلی ایران بخشید و باعث شد که در ظاهر نیز اینگونه نمایانده شود که سیر تحول نظام سیاسی کشور از نظام فرد محور شاهنشاهی به نظام فرد محور اسلامی منتج نگردیده و حاصل انقلاب حکومت فرد بر جامعه نیست، بلکه حکومت مردم بر مردم است. اما این حکومت مردم بر مردم تنها نشانه اش در سیستم جمهوری اسلامی در ایران فعلی همین قرار گرفتن واژه جمهوری پیش از واژه اسلامی در تعریف ساختار حکومتی کشور ایران می باشد و در عمل رنگ و بویی از جمهوری در ساختار حکومت دیده نمی شود و با توجه به اسلامی بودن حکومت هم نمی شود که بشود.

این ظاهر زیبای دلفریب روشنفکران مسلمان که سالها سعی بسیار در تثبیت، گسترش و بازسازی آن داشته اند. دارای نقایص فراوانی هست که سر منشاء آن حضور دو جریان و تفکر سیاسی متضاد یکدیگر در فضای سیاسی کشور است.

یک جریان که برخاسته از ظاهر دموکراتیک کشور است و در پی رئیس جمهور، مجلس و سایر نهادهایی را دارد که منشعب از شیوه حکومت مبتنی بر جمهوریت است. جریان دیگر نیز برآمده از ذات اسلامی حکومت است که بخش عظیمی از ساختار اقتصادی و اجتماعی را در سیطره خود دارد و نهادهایی را یدک می کشد که به لحاظ فرا قانونی بودن شخصی که آن نهاد مشروعیتش را از وی دارد خود نیز حالتی فرا قانونی پیدا می کنند.

جمع بین این دو شیوه حکومتی بدون تردید سردرگمی هر دو جریان را در پی خواهد داشت و نتیجه آن از دست رفتن فرصت ها، انجام کارهای موازی و دوباره کاری های بسیار می باشد. مگر آنکه منتخبین جریان نمادین دموکراتیک کشور، تبعیت بی چون چرایی از زمامدار کشور و لیدر بخش اسلامی حکومت داشته باشند.

البته می دانیم که منتخبین این نظام سیاسی در هزارتوی فیلترهای مختلف سنجش و گزینش آزموده شده اند و مراتب خدمت و عنایت خود را به طور اکمل به جا آورده اند. اما با این وجود حتی در دولت نهم هم که گویا دو بخش حکومت منطبق بر هم (انطباقی از نوع رئیس و مرئوسی، رهبر رئیس و رئیس جمهور مرئوس) حرکت می کردند. باز هم گاهی اسرار درونی حکومت از پرده برون می افتاد و همگان پی می بردند که در فلان مورد رهبر و رئیس جمهور اشتراک نظر ندارند و اصطکاکی ایجاد شده است.

ناگفته پیداست که این طریق کشورداری و هدایت جامعه هزینه های مدیریت، اجرا و تجربه آزمون و خطای مدیریتی در سطح کلان کشور را به شدت بالا می برد و باعث به هدر رفتن سرمایه های کشور خواهد شد.

نهادهای موازی یکی از مهمترین مراکز هدر رفتن بودجه کشور در این مبحث می باشند. در کنار آن نیز می توان به تصمیم سازی ها و تصمیم گیری های اولیه در ساختار دموکراتیک کشور اشاره کرد که قبل و پس از ارجاع و یا بدون ارجاع به مقام نماینده بخش اسلامی حکومت یا دستخوش تغییرات بنیادین شده اند و یا آنکه با حکمی که حکم حکومتی خوانده می شود به محاق فراموشی سپرده می شوند، که از این دست در این سالیان بسیار دیده ایم.

تنها راهکار برون رفت از این حالت انتخاب یکی از این دو شیوه حکومتی به تنهایی است و همانطور هم که در ابتدای این نوشته عرض شد با توجه به بستر اسلامی مردم ایران واضح است که حکومت باید منطبق بر موازین اسلامی باشد، با حاکمی در صدر. حال می خواهد عنوانش خلیفه، حاکم و یا رهبر باشد. اینجانب از هم اکنون با شخص اولی در چنین ساختاری بیعت خواهم کرد. چون باعث یکدستی در حکومت و جلوگیری از هدر رفتن سرمایه های کشور عزیزم ایران خواهد شد.

.

از سایر دوستان و یاران وبلاگ نویس هم می خواهم که این زمینه نظراتشان را بنویسند. بنده نیز بنا بر رسم معمول وبلاگ خود به نوشته ایشان در این مورد و زیر همین پست لینک خواهم داد.

• 1degom
• antieverything
• ARTA HERMES ***** خودآموز کود دادن به گیاهان: آیا هر کودی مناسب است
• « حرف حساب » ***** توصیه به حکومت در سال الگوی مصرف: لطفا کمتر دروغ بگویید

• Baoba
• Dear Teacher…
• Devil’s Whisper
• Gajamoo
• Geek
• germanynevesht
• J5I:I:.U
• Maxi Dreams
• Saidpar
• فریاد
• لوکادیوم
• من و چند تکه کاغذ
• ما همه خوبیم
• مریم
• مرد آریایی
• چه غلطا
• چهارده معصوم
• نوشته های سیاسی دایی محسن
• نیم نگاه
• نگاهی دیگر
• چالیسم ***** اصلاح الگوی مصرف
• ناباور
• همه روزهام
• هيچ الحکايات( هيچکی هيچکس)
• هر چه دلم خواست
• وفادار دلشکسته
• وبلاگ سیروس
• وسوسه‌ای به نام بودن
• یولیو پرس ***** اجرای وعده عدالت در دو مرحله
• یک مرد آریایی ***** همه باید رای بدیم !
• یک حس جدید یک تجربه جدید
• یادداشتهای یک طرفدار خاتمی
• کمانگیر
• گامرون
• گاه نوشته های آریو برزن
• گاو خونی
• پلاس دیتا
• پی نوشت
• پارادوکس
• پرچم ۲
• پرواز را به خاطر بسپار
• پرت و پلا های یک مخ آزاد
• پسر همسایه
• پسر آریایی
• well-come to the new-york city
• الفبا
• انتقادات یک شاکی
• اندیشه های یک فکر
• اورچین هفت
• اتاق من
• از هیچ تا هیچ
• از هر دری سخنی
• اصلاح طلبی عدالت خواهانه
• بوی خاک
• بی خیالات
• بیداد
• بیداری
• بارباباپا
• تقویم تبعید
• تلخ نوشته ها ۲
• تلخ و شیرین
• تلخون
• تمدن
• تو نمیفهمی؟! من و خدا به هم میخندیم
• توازن
• تگزاس نشین
• ترجمه اخبار ترکیه
• جمهور
• جمهوری دموکراتیک آریو
• جناب فضولباشی
• حرف نوشته
• حرفهای خـــــــودمونی
• خيابان بهشت
• خُسن آقا
• خرچنگ زاده در غربت
• دلخوشی های کودکانه آزاده
• دیر تش باد
• درنگ
• دغدغه هاى غربت
• رهــــــرو زنـــــدگـــــی
• رویای آبی
• روزنوشت های یک دانشجوی زبان و عاشق آی تی
• روزنوشته های امیر اعتماد
• روزی روزگاری
• سـیـنـ مـیـمـ
• سفید … سیاه
• سپید رو
• ساغر مینایی
• سحر
• سرگيجه‌ فلسفي يك ديوانه ***** واااای چه قیافه مهربونی!
• سرزمین جاویدان
• شب بی‌ خواب
• صدای سکوت
• غربتستان

این پست به نوعی شرکت در بازی وبلاگی شاتوت عزیز نیز می باشد. با این توضیح که همچنان که در متن اشاره کردم این انتخابات کاریکاتوری از جمهوری و انتخابات است. پس زمانی که کاندیدا های این انتخابات بوی اصلی خود را که جمهوریت و پایبندی به اصول آن است را نمی دهند. دیگر مهم نیست چه بویی می دهند.