غرش

به نماز جمعه می روم برای اولین بار و برای نخستین بار نماز خواهم خواند، وضو خواهم گرفت از اشک چشم مادر سهراب، و می ایستم پا بر جا و محکم همچون سعید، و نیت می کنم. نیت می کنم به قصد قرب به آزادی، آزادی دربندان داخل و خارج از زندان حکومت، قامتم را راست می کشم تا آسمان تا جایی که کوتاه قامتی چون تو را راه نیست برای دیدنش و از آن بالا می نگرم. می نگرم که چه خرد و حقیر چشم به آسمان داری و در فکرت می خوانم که حسرت اوجی چنین را به درستی می پنداری که به گور خواهی برد. می خوانم حمد. حمد از یاران، سرداران بزرگانی که بی سلاح و آرام ایستادند در برابر گارد ضد شورش تو، که چون شورش را در آورده بودی ما بی کنترل شده بودیم. سپس تصدیق می کنم یکتایی را، یکتایی بی چون دست جماعت را بر دست توی تنها، که گویا خدایت با ایشان است. کرنش می کنم و خم می شوم در برابر شیر زنانی که فرزند خود را به راه آزادی فدا کرده و خود پرچم بر خاک افتاده فرزندانشان را به دوش گرفته اند مردانه تر. به خاک می افتم در برابر نقش هایی از پرچم کشور که به دیده بصیرت عیان بودند. سبزش را بر پیشانی داشتند و سفیدش را به عاریت از دل سپیدشان نقش زدند و سرخش را از خون رگ خود ترسیم کردند. به قنوت می ایستم و نجوای من آرزوی آزادی است برای همه آحاد کشورم و رخت بستن عفریت دروغ از پهنه کشور. می نشینم و شهادت می دم. شهادت می دهم که هیچ چیز ارزنده تر از خون هدیه شده در راه آزادی نیست. و شهادت می دهم که خلق مظلوم بودند و تو ظالم. و شهادت می دهم که راه یارم، رفیقم، همکلاسیم بدون رهرو نخواهد ماند.