چرا با راهپیمایی روز 25 بهمن مخالفت می‌کنم ؟ …

فوریه 10, 2011 در 18:59 | نوشته شده در سیاسی | 4 دیدگاه
برچسب‌ها: , , , , , , , , , , , , , ,

برای دوستانی که یوزپلنگ را می‌شناسند. بسیار عجیب بود که از صحفات منتشر شده‌اش در نت بخوانند، که روز 25 بهمن از خانه تکان نخواهد خورد.

آری. بنده از خانه بیرون نخواهم رفت. اما این پای از خانه بیرون ننهادن آن چنان که برخی از دوستان در مسنجر و دایرکت و … لطف کرده و بنده را به دلیل آن نواخته‌اند. لجبازی با میرحسین موسوی و جنبش » خرد جمعی توحیدی » وی نیست. زیرا اگر باور می‌کردم که او به راستی خواهان شکل دیگری از حکومت است، هر چند که آن شیوه در سخن و تئوری ناشناخته و ناپیدا می‌بود در کنارش می‌ماندم. در کنارش می‌ماندم اگر بر سر همان جنبش » خرد جمعی توحیدی » خود مردانه مقاومت می‌کرد. می‌شد یاورش بود و به رسم حمایت از شجاعت که سنت دیرپای جهان است،که فارغ از اندیشه شجاعان در کنارشان می‌مانند و یاور اندیشه‌اشان می‌شوند. در کنارش می‌ماندم و یاور اندیشه‌اش می‌شدم. حال آنکه وی در پس پرده و طوطی صفت آنچه استاد عمل گفت بگو، می‌گوید.

برای روشنتر شدن آنچه که می‌خوام بگویم ابتدا باید فضایی را که در آن قرار داریم را شرح بدهم تا بدانیم که در  چه هوایی نفس می‌کشیم و آیا این هوای مورد استنشاق، برای رسیدن به پندار ذهنی ما ممد حیات یا مخرب ذات !

موسوی به دنبال دگرگون کردن ساختار نیست. نه به صورت هدف گذاری کوتاه مدت با عملیات پارتیزانی در خیابان و نه به صورت بلند مدت با بستر سازی و روشن کردن فضای تاریکخانه مشکلات کشور و ریشه‌های آن برای اذهان عامه مردم. این حقیقت مسلمی است که خود وی نیز به کرات و با شفافیت تمام به آن اذعان نموده و بر آن پای فشرده.

برهان ما برای فهم این مطلب، سخنان وی و تاکید همیشگی اش بر بازگشت به آن چیزی است که وی » دوران طلایی امام » می‌خواند. و مگر غیر از این است که برای پذیرش و بازسازی دوران خمینی باید بر همین قانون اساسی و همین ساز و کاری که موجود است گردن نهاد با این تفاوت که به جای علی، ولی بر مسند ولایت بنشیند ؟ من از دوستان خودم می‌پرسم آیا شما و سایر مردم به جد در پی دستیابی به چنین هدفی هستید ؟ …. پیش از این نیز گفته‌ام برای رسیدن به این هدف نیازی به هزینه کردن بسیار و ریخته شدن خون جوانان کشورم نیست. چند سالی صبر کنید طبیعت خودبخود این مهم را برای شما به انجام خواهد رساند.

اینکه می‌گویم میرحسین به دنبال دگرگونی از راه علمیات خیابانی برای به دست آوردن قدرت و تغییر صدر حکومت نیست هم فکر می‌کنم برای همگان روشن باشد. زیرا با توجه به آنچه که در سال و در روزهای التهاب پس از انتصابات گذشت بر آن دسته از دوستانی که این مطلب در پیش چشمشان آشکار نبود نیز آشکار گشت که این گروه عرض خود می‌برد و زحمت ما می‌دارند.

نگاه کنید به بیاینه ها و نوشته ها‌ و گفته‌های آقایان پس از هر خیزش مردمی و خون‌های ریخته شده کسی به آزادی خواهی مردم، شعارهای ایشان و مطالباتشان توجه نمی‌کند. در عوض از خون هر کشته و هر فریاد از گلو رها شده بی آنکه به دلیل بذل خون و چرایی فریاد توجه کنند و حرفی از آن به میان اورند. متذکر می‌شدند که این رویدادها نتیجه راهبری نادرست ان کسی که بر منسد اعلی قدرت تکیه زده است.

تو گویی کورند که این خون بر پای نهال خرد جمعی تو و قانون اساسی سردرگمت نمی‌ریزد و آنچه را با جاری گشتن خویش بر سطح خیابان می‌شوید. تاریکی پنداری بود که دو گروه حکومت را روبروی هم در نظر گرفته و می‌پنداشت که شاید راست بگویند که » ایران برای همه ایرانیان » است.

و تو گویی که کرند که نوای حق جویی و مطالبات مردم را نمی‌شنوند. خود گفتند که این برخورد با مردم حتا در مقایسه با دوران رژیم گذشته و در همه جهان بی سابقه بوده است و با این وجود نشنیدند که ملتی که در زیر بارش گلوله و اندود گاز وضربالت باتوم فریاد می‌زد: نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران، آقای موسوی آیا در هیچ کجای دوران طلایی خمینی چنین شعاری پذیرفته است ؟ آقای کروبی شما نشنیدید که مردم فریاد می‌زدند استقلال آزادی جمهوری ایرانی ؟ آیا این با رویکرد شما که مبتی بر قانون اساسی کشور است در یک راستا تعریف می‌شود ؟

بیراه هم نگویم. چرا انگار شنیدند و گفتند که شنیدیم. اما باز هم گفتند که این شعارها مطرح می‌شود چون نفر نخست بی کفایت است ؟ آقایان آیا درک این مطلب تا این حد سخت است که در دامنه این شعارها نه تو می گنجی و نه آن ؟

نه درک این مطلب برای ایشان سخت نیست. اما حلاوتی را در ذهن دارند که بسیار شیرین است و می‌خواهند خاطره  آن حلاوت را در تاریخ این مملکت تکرار کنند تا شاید لقمه امروزشان را به جای فرو دادن با شهد شیرین خاطرات دیروز با نوشین دستاوردی فرو دهند که چیزی نیست جز به سرقت بردن دوباره نوای حق خواهی مردم. همان چیزی که در سی و یک سال پیش اتفاق افتاد و ما اکنون بر سفره خاکستری رنگ و خاکستر نشانش نشسته‌ایم.

و اگر حس کنند که چنین نخواهد شد و عنقریب است که چنان کار از دست برون رود که نه از تاک نشانی باقی بماند و نه از تاک نشان. دست از مبارزه فرو شسته و به لاک خود روند تا زمانی دیگر و موقعیتی مناسب تا شاید دست روزگار آنطور بچرخاند که اینان بتوانند بکنند آنچه که در دل دارند. همچنان که عصر روز ششم دی ماه سال 1388 ( روز عاشورا ) به این نتیجه رسیدند و از آن پس به گوشه‌ای خزیده و گفتند که صلاح نیست که خون مردم کشور بر زمین ریخته شود. تو گویی که تا دیروز آنچه دیروز از رگهای مردم کشور بر بستر حق جوییشان جاری می‌شده آب بوده است، نه خون !

و آن ز پس حتا بیانیه‌های نیم بندشان هم در راستای آنکه مباد کسی را به هیجان آورد. از آنچه که بود بی خاصیت تر شد چنان صدای یاران خویش را که هنوز تفی در رگهایشان جاری و کم درایتی داشتند که چرا چون شده است به درآورد.

و این خیانت به مردم تا آنجا گسترش یافت که بهترین فرصت را برای شور بخشیدن به حرکت مردم را در آغاز سال جدید با شعار صبر و استقامت سوزاندند و این دومین خیانت ایشان به مردم پس از سرافکندگی 22 بهمن سال 1388 بود که در پشت پرده به ارباب حکومت، آرمان مردم را فروختند. و چنان گفتند که سال، سال صبر و استقامت است که کسانیکه هنوز در دل چپره ایران زمین بر ایشان گمان نیکو داشتند، اندیشیدند که این صبر و استقامت باید دلیلی را در جوار داشته باشد و باید صبر نمود تا دید که بازیگر سیاست چه نقشی را در ذهن ترسیم کرده و باید دید که به موقع چه بازی خواهد که انگیزد. و سالی گذشت و جز نعش یاران را بر دار و روی زمین ندید و دریافت که این صبر استقامت نه برای راه نو که باید بر داغ عزیزانش کند که یا چون پزشک کهریزک سر به نیست شدند و یا چون دیگران با نقشی از گلوله و ترور نشان بر زمین غلتیدند و یا آنکه بر فراز دار رقصیدند.

و چرا او گفت باید صبر نمود. چون، پس از آن 22 سرافکندگی که نقش خیانتش تا ابد بر تارک ایشان سیاه خواهد بود، مردم مانند گذشته بدون اینکه کسی در صدد راهبری و برنامه ریزی تفرقه افکن در بین ایشان باشد و با توجه به اشتراکات ذهنی و تاریخی خویش و آنچه که در ذهن بهم یکدیگر پیوندشان می‌داد در چهارشنبه آخر سال به نوعی متفاوت صدای خود را به گوش همه حاکمان از هر گروه و دسته و پنداری رساندند که نفی همگی شان با هم بود. و باید که کسی در این میانه سکان هدایت این موج جدید را به عهده می‌گرفت تا از راه به بیراهه کشاندش تا اکنون که صخره‌ایی را در پیش روی نمی‌یافت که یارای مقاومت داشته باشد چنان بگرداندش که به دامان اقیانوس باز گردد.

و اینها گذشت تا اکنون رسیده‌ایم به درخواست راهپیمایی حضرات برای 25 روز بهمن و باید دید که چرا آقایان اکنون به فکر بیرون رفتن از خانه افتاده‌اند ؟ و در این فکرند که از خانه همان کسانی را بیرون بکشند که خود به لطایف الحیل سرخورده و مجروح راهی خانه‌هایشان کرده اند.

از میانه دوم سال 1389 شاهد اجرای طرح هدفمند کردن یارانه‌ها از سوی حکومت هستیم. اجرای این طرح آنچنان که در رسانه‌های تحت اختیار و تربیون‌های رسمی حکومت گفته می‌شود آسان نیست و نخواهد بود و حکومت به درستی خود را برای مقابله با رویدادهای ناشی از اجرای این طرح آماده کرده است. که نشانه‌اش را می‌توان در جو امنیتی و پلیسی یکی دو شب قبل از اجرای این طرح و چند روز پس از آن در سطح کشور به یاد آورد. اما بر خلاف پیش بینی حکومت در فاز نخست اجرای این طرح همانگونه که بسیاری از خبرگان چپره شناسی در این باره سخن رانده بودند، حادثه‌ایی رخ نداد و این به مذاق حکومت خوش نیامد. زیرا اگر در فاز اول اجرای طرح صدایی بر می‌خاست. می توانست با چسباندنش به رویدادهای سال گذشته و یا هزار انگ دیگر با قدرت تمام و نشان دادن ضرب شصتی کثال زدنی آن نوا را خاموش و اجرای طرح و ادامه بی دردسر حکومت را بدون در پیش داشتن چالش خاصی نوید بخشد. اما این نشد.

از بخت بد حکومت روزهای سخت طرح هدفمند کردن یارانه‌ها که در هر نفس التهاب چپره را بیشتر می‌کند و شامه چپره شناسان را نوید رویدادی دیگر می‌دهد، مصادف شد با خیزش کشورهای عربی و خاورمیانه که هر روز که می‌گذرد نوایی از پشت نوای دیگر بر می‌خیزد و دیکتاتوری را از پشت دیکتاتور دیگر به هراس می‌اندازد و تا اینجای کار این نوای دیکتاتور کش از اردوی دیکتاتورهای جهان سومی دو شکار برگرفته و دندان تیز کرده است تا باقی را نیز به سرنوشت ایشان نزدیک سازد و این خود بر التهاب این روزهای چپره ایران زمین افزوده است. و حکومت باید که بر این هول عظیم چاره‌ایی پیدا کند. و چه بهتر که این نوا به جای نوای اقتصادی و نداری و فشار بی حد نوای آزادی خواهی باشد که تجربه نشان داده است نمی‌تواند همه بخش‌ها و اقشار چپره را درگیر خود کند. پس باید تا پیش از آنکه نوای فشار اقتصادی بلند شود و با نوای آزادی خواهی مانده از دیروز به هم آمیزد. با حیلتی بخشی از چپره را که هنوز داغ سال گذشته را بر دل دارند و هوایشان در سر هوای خاورمیانه دیکتاتور افکن شده است. به میانه کار زار کشید و با اهرمی کوبنده از میدان به درش کرد.

این ایجاد تهدید حکومت برای خود پیش از کسب فرصتی مثال زدنی برای آزادی خواهان که برای نخستین بار در تمامی سه دهه انقلاب می‌توانند تمامی نواهای مخالف را گرد خود آورند. فرصتی بسیار مطلوب را فراهم خواهد کرد تا آزادی خواهان را سرخورده از همراهی نکردن بخش‌های مختلف چپره ایران زمین تا سالیان دراز از میدان مبارزه بیرون برد و مغز متفکر هدایت کننده جریانات احتمالی را از بازوهای آن جدا کند.

از دیگر سو آن بخش از چپره ایران زمین که نوایشان نوای خرد شدن استخوان است با دیدن آنچه که بر قشر آزادی خواه گذشته عبرت خواهد نمود و برای آنکه بیش از پیش درگیر فشارهای مختلف برای کسب معاش و نان شب نشود به همانی تن خواهد داد دوباره که دیروز و امروز داده است و اینچنین حکومت از گذری سخت عبور خواهد کرد.

و اکنون بسیاری دریافته‌اند دریافته‌اند که اگر راه ایشان را به سوی هدف مطلوب چاره‌ایی یافت نمی‌شود که نه در خود که باید در آنانی بیابند که امروز شریک دزدند و دیروز رفیق قافله.

آزادی. به راستی چگونه می توان به آزادی رسید ؟

اکتبر 15, 2009 در 17:02 | نوشته شده در اجتماعی, سیاسی | 10 دیدگاه
برچسب‌ها: , , , , , , , , ,

آرتاهرمس عزیز بازی وبلاگی جالبی را آغاز نموده برای فردای ایران.

ترس او را خوب می شناسم. اگر شد آنچه که بر دیروز این مملکت رفت چه ؟ همه به هواداری آزادی گریبان چاک کردند و سمبل ذهنی استبداد » شاه » را از اریکه حکومت به زیر کشیدند و به جایش شاهواره نشاندند. باید چه کرد که دوباره چنین نشود ؟ آیا نمی توان در دل سیستم همین شاهواره بر مسند قدرت نشسته تغییر ایجاد کرد که راه رفته را دوباره نرویم ؟

آنان که سنی از ایشان گذشته و روزهای قبل و بعد از فروپاشی حکومت محمد رضا پهلوی را به یاد دارند، به خوبی به یاد می آورند که شعارهای تحول خواه و محورهایی به عنوان مبنای دگرگونی که بر آن تکیه می شد. در بر گیرنده تمامی ایده ها، افکار و گرایشات گوناگون بود. در متن شعارها بیشتر می شد نمود این آزاد اندیشی و تحمل بیان مخالف را به نظاره نشست. آنجا که مجاهد و توده ایی و مذهبی یکدیگر را برادر خود خطاب می کردند و بدون در نظر گرفتن اختلافات فکری و عقیدتی خود بر سر یک سفره می نشستند.

زنان همان قشر مهمی از جامعه بودند که همپای مردان در هماوردی آنچه بنای ظلم و ستم می پنداشتند یک صدا و یک خروش ارکان حکومت را به لرزه در آوردند. مردان را باکی نبود اگر خواهرانشان از تفکری دیگر باشند و پوششان نه آنچه خود می پسندند. او آزاد بود و فردای آزادترش را در شعارها تبیین کرده بودند. آنچنان، که زمانی که اعلام شد. حجاب اجباری است. همین زنان فریاد برکشیدند که » ما انقلاب نکردیم که به عقب برگردیم «.

آنان که می دانستند در پس آزادی زنان باید خواب حکومت و استیلا را بر جامعه در آستانه پیشرفت فکری ایران را ببیند. مکر کردند و بر این گروه از زنان آزاده تاختند که اینان به دنبال خواهش نفسند.

باری گذشت و رفته رفته شعاع مکر ها افزایش یافت و ابزار و قوانین محدود کننده آزادی تا به آنجا رسید که تو گویی حتی اگر در ذهن خود نیز فکر خواهی کنی. فکرت را نیز خواهند که به بند کشندش. اما به نظر من مهم نیست که کدام قانون چگونه و به چه صورت و به چه حیلتی آزادی را به بند می کشند. مهم آنست که ما باید علت را بیابیم، و آنچه را که باعث ایجاد تفکر محدودیت آزادی می شود و آنچه که بشر را رهنمون به پدیده تحدید آزادی می کند بشناسیم و از بین ببریمش.

از اینجای نوشته من به بعد اندیشه های خود من درباره ی علل محدود کننده آزادیست. و نظریه ام هم خوب می دانم که بسیار رویایی است و اگر هم درست باشد برای حصول به نتیجه، بسترسازیی را می طلبد در مقیاس جهانی که از عهده این یوز تنها و پیر و بی رسانه و ابزار هرگز بر نخواهد آمد.

به عقیده من آنچه که باعث رویکرد تحدید آزادی در جوامع بزرگ و کوچک بشری از خانواده تا فامیل و ایل و ده و شهر و کشور و جهان می شود. تنها یک چیز است، که از دیرباز بشر برای داشتن آن بر دیگران ستم کرده و آنان را محدود نموده است. چیزی که ما امروزه در تعریفی یک کلمه ای و کوتاه نام آن را این نهاده ایم، پول.

شاید در دنیای دیروز نمی شد به این روشنی سخن از حذف پدیده ایی گفت، که وجودش با پدیدار شدن بشر هوشمند ِ فاصله گرفته از ابنای بی خرد خود گره خورده است.

پیدایش بشر هوشمند با پیدایش رفاه گره خورده است. بشر هوشمند برای رسیدن به رفاه بیشتر و بهره برداری مطلوبتر از طبیعت در ابتدا قانون جنگل را برگزید، هر که زورش بیشتر محدوده ی دسترسیش به مواهب طبیعی بیشتر.

این پدیده حتی در اساطیری که مربوط به چگونگی پیدایش انسان می باشد به روشنی بیان شده است و تبیین می شود که انسان پس از پیدایش به دنبال رفاه و سهم خواهی بیشتر بوده است، آنجا که قابیل یکی از فرزندان نخستین آدم برای دست یابی به همسری بهتر و زیبارو تر برادرش هابیل را از پای در می آورد.

گسترش پدیده رفاه خواهی و رفاه طلبی بر پایه زور بازو مرزبندی هایی را در بین بشر اولیه در قالبهای کوچک ترسیم نمود. غار من ، غار تو. مزرعه من ، مزرعه تو.

ازدیاد نسل بشر مفاهیم جدیدی را وارد زندگی بشر اولیه نمود. پر واضح است که یک خانواده کوچک بشری نمی توانست در برابر قانون جنگلی که بر پایه زور بازو در پی گسترش قلمرو خود بود، دوام آورد. پس او مجبور شد با نزدیکانش که از اجداد یکی بوده اند. تشکیل اجتماع بزرگتری را بدهد. این جوامع به سبب ریشه نَسبی و اهداف مشترکی که در راه به دست آوردن رفاه داشتند، محور طی طریق زندگانیشان روشن بود و از قلمرو خود که از سرزمین محدود به محدوده ی تحت تملک آنها بود. دفاع می کردند و اگر توان خود را برتر از توان همسایگان نزدیک می دیدند، سعی در تملک سرزمین های آنان و اندوخته هایشان می کردند.

همه این دگرگونی ها ریشه در این تفکر داشت که بشر نخستین به دنبال امکانات بیشتر برای رفاه خود و نزدیکانش بود. او برای حفظ دامنه مایملک خویش مجبور شد تا قالب اجتماعی کوچک خود را از خانواده به قالب اجتماعی بزرگتر مانند قوم و قبیله تبدیل کند.

گذشت زمان و احترام به مرزبندی های مرسوم بین قبایل باعث شد. تا گاه آنان فارغ از چنگ اندازی به مرزهای یکدیگر در فکر زندگی مسالمت آمیز در کنار یکدیگر بیافتند و برای شکل دهی بهتر به این روابط بر اساس مالکیت فردی و اجتماعی معاملات پایاپای بوجود آمدند. این پیشرفت باعث پدید آمدن گونه ایی از رفتار خاص در بشر شد که امروزه شغل نامیده می شود.

آسانترین و سهلترین مثال در این زمینه تعویض محصول زارعی و دامداری است. کشاورزان می کاشتند و دامداران به پرورش و اهلی کردن دامهای وحشی مبادرت می ورزیدند و محصول کار خود را در ازای دریافت محصول کار دیگری تبادل می نمودند.

پیشرفت بشر در کشف و بهره برداری از منابع زمین نیز باعث ایجاد مشاغل جدید و مرزبندی های گسترش یافته تری شد و اندک اندک معنای اقلیم و کشور پدیدار گشت.

پیدایش مشاغل جدید و سرزمین هایی که در دل جامعه خود به لحاظ بستر جغرافیایی و یا کشف پدیده و ساخت وسایلی که در راه آسان نمودن گذران زندگی به او کمک می کرد. بشر را مجبور کرد تا راهی به جز معامله پایاپای را برگزیند. به طور مثال برای او سخت بود که کاروانی از بار گندم ببرد تا در ازای آن از دیاری دیگر شمشیر و زره ایی مرغوب تهیه کند.

راهش هم به آسانی یافت شد. تبدیل کالا یا متاع با فلزات. در ابتدا بشر از حلقه هایی فلزی برای تبادل تجاری خود استفاده می کرد. پیشرفت بشر و ایجاد تمدن باعث شد تا در دگرگونی عظیمی با ضرب سکه ها نخستین شکل پول پای به عرصه زندگی بشر گذارد.

کوتاه سخن آنکه بشر به جای جنگیدن بر سر مکان (سرزمین) ، این بار در پی وظیفه آباء و اجدادیش بر سر پول می جنگید و آنچه که دلیل این جنگ بود کسب پول بیشتر یا همان سبب رفاه بود.

البته در این میان پیشرفت بشر باعث شد که بسیاری به جای شمشیر کشیدن از روشهای متمدنانه تری هم برای حضور در این عرصه استفاده کنند. یکی از بدترین این روشها منحرف کردن اذهان از دلیل اصلی (رفاه) به دلیل دیگری مانند خدا بود. یکی دیگر از این روشها که استعمار نوین خوانده می شود. مجموعه رفتارهای است که باعث عقب نگهداشتن جوامع دیگر می شود تا فاعل این رفتار سود حاصل از کار و زندگی جامعه عقب افتاده را در راه رفاه خود و نزدیکانش به یغما ببرد.

اما آنچه که باعث این نبردهای فیزیکی و ذهنی (سیاسی و اعتقادی) می شد، همانا رفاه بود. رفاه برای من، قبیله من، کشور من، مردم من.

این بار بازی خطرناکتر از گذشته بود. در گذشته های دور این میل رفاه خواهی می توانست حداقل یک خانواده و یا حداکثر یک کشور دیگر را ویران کند و ساکنانش را از دم تیغ بگذراند تا حمله کنندگان رفاه مند شوند. اما اکنون دیگر بشر می توانست با قدرت ذهن خود ابزاری را پدید آورد که جهانی را در پی رفاه او و آنانی که همراه او هستند به آتش کشد.

اما امروز.

امروز راحت تر از هر زمانی دیگری برای بشر پیشرفت کرده و خردمند می توان ترسیم کرد که رفاه او در گرو رفاه دیگر ساکنان کره زمین است. کافی است که او درک کند، رنجور بودن یک انسان یا نداشتن سواد او به ضرر او در این گوشه دیگر دنیا است. و تلاش کند تا پول را از این چرخه تبادل زندگی حذف کند تا میزان کسب رفاه شرط انسان بودن باشد. آنگاه به راحتی خواهیم دید بند ها از دست و پای ما به آسانی باز خواهد شد. اساطیر به زباله دان تاریخ خواهند پیوست و مرز انسانیت به گستردگی زمین به جای مرزهای کنونی خواهد نشست.

از بقیه دوستان وبلاگ نویس دعوت می کنم در این زمینه نظر خود را بنویسند و در چرخه بازی سهیم گردند.

ساخت یک وب‌گاه یا وب‌نوشت رایگان در وردپرس.کام.
Entries و دیدگاه‌ها feeds.